Mister Mell Column: Busverdriet

share this

Ik zeik altijd de bus af, tenminste vaak en dat zal ik ook blijven doen, maar toch, heel stiekem, mis ik dat interlinertje wel soms. Natuurlijk kan het niet op tegen de luxe van een auto, maar toch. Kan de sufheid van een auto op tegen de bus? File vs busbaan. Het voelt een beetje als vreemdgaan. Althans, dat denk ik.

Als ik ‘s ochtends, na 4x snoozen, mijn bed uitga, besef ik al dat ik te laat ben voor de bus. De uitdaging om te haasten en op tijd de deur uit te gaan verlies ik altijd. En vaak wordt het er niet beter op gedurende de rit naar Schiphol. Bij mij om de hoek kan ik de halte al zien, helaas zie ik de bus dan ook vaak al staan. Ik probeer meteen in het zicht van zijn achteruitkijkspiegel te lopen (dit is een tip voor alle haastige buspassagiers) Hij ziet me dan al aankomen en dan hoef ik niet te rennen. Dit heet de achteruitkijkspiegel-tactiek.

Eenmaal aangekomen bij de halte is het altijd spannend. Wie is de chauffeur? Regelmatig tref ik een oldtimer aan die het begin van de stoomtrein heeft meegemaakt, zo’n chauffeur waar je, als langs loopt, je pinpas kan laten zien want de soort reiskaarten houden ze niet meer bij. Het nadeel is, wanneer ik een oldtimer of een chaffeuse aantref, ik er weer een kwartier bij kan optellen.

Eenmaal voorbij de chauffeur begint de volgende uitdaging. Een goede plek zoeken. Hier heb ik recht op gezien ik bij het wachten op de bus me tussen een hoop mensen heb gewurmd. Om de een of andere reden is het altijd een sport zodanig te staan dat de deur precies bij jou stopt. En de eerste die instapt heeft altijd een kleine smile op het gezicht, let maar eens op.

Een goede plek zoeken gebeurd altijd snel en nauwkeurig. Helaas heb je soms geen keus als iedereen al in de bus zit en de chauffeur op jou wacht. (de achteruitkijkspiegel-tactiek). Maar als ik vroeg ben en goed sta (lees; vorige klotechauffeur is weg, trapte niet in mijn tactiek) dan is het altijd een strategische zet. Dan voelt het alsof ik luxe heb. Het kutventje met harde muziek kan ik negeren. De dikke vrouw die anderhalve plaats in beslag neemt al helemaal en de snurker skip ik ook. Na een plaats gevonden te hebben ga ik zitten en bereid me voor op de laatste uitdaging. De-precies-8-haltes-powernap. Helaas heb ik deze nog niet goed onder de knie maar oefen veel, dus komt eraan.

Aankomende 3 weken hoef ik niet meer met de bus! Ik heb een auto voor de deur. En niet zomaar een auto (uitleg volgt volgende column). Toch is het afkicken om opeens niet meer met de bus naar werk te gaan. Drie weken geen tweets meer over mijn busverhalen, drie weken geen irritaties, drie weken geen excuus om te laat te komen. Busverdriet...........

Lees al zijn columns op: http://mistermell.nl